Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

                                                    

                                                                
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ

Νῦν, ἡ τῆς βασιλίδος βασιλικὴ καὶ ὑπέρξενος ἑορτή τε καὶ πανήγυρις, ὑπὲρ τὰς χρυσαυγεῖς ἀκτῖνας τοῦ ἡλίου ἐξέλαμψε.
Νῦν, ἡ καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ ἐκκλησία νυμφικῶς ὡραΐζεται, λίαν ἀγαλλομένη.
Νῦν, οἱ φιλοθεάμονες καὶ πανηγυρισταί, ἑορτὴν ἑορτῶν ἑορτάζοντες, πανδημεὶ συναθροίζονται.
Νῦν, εὐφραινέσθωσαν τὰ οὐράνια, τὰ ἐπίγεια, τὰ καταχθόνια, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς ποιήματα.
Νῦν, εὐφημείσθω ἡ πανεύφημος ὡς εὔφημος, πανευφήμοις εὐφημίαις.
Νῦν, μεγαλυνέσθω ἡ θεομεγάλυντος, καὶ θεοπρότακτος, καὶ θεοχρημάτιστος Παρθένος.
Νῦν, ἐπαινείσθω ἡ πολυώνυμος ὄντως, καὶ πολυόμματος, καὶ πάσης ὁμοῦ τῆς κτίσεως ὑπερτάτη.
Νῦν, μακαριζέσθω ἡ θεόμιλος, καὶ θεοχώρητος, καὶ κοσμοσέβαστος τοῦ Θεοῦ Κιβωτός.
Σήμερον γάρ, ὡς ἀληθῶς πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης, χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις γίνεται.
Σήμερον, βοάτωσαν φιλεόρτων αἱ σύγκλητοι.
Σήμερον, βοάτωσαν πάντες λαοί τῇ ἐκ Δαβὶδ Βασιλίσσῃ, δεδοξασμένα λέγοντες μετὰ Δαβίδ· Ἐλαλήθη περί Σου ἡ πόλις τοῦ Θεοῦ τοῦ Βασιλέως τοῦ Μεγάλου.
Σήμερον, ὑπανοιγέσθω ἡ τῶν Προφητῶν θεόγραφος βίβλος καὶ λεγέτω τὰ περὶ τῆς ἀείπαιδος ταύτης καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας.
Σήμερον, Δαβιτικῶς ἀγαλλιάσθωσαν διὰ τὴν ἔμψυχον πόλιν, αἱ πόλεις πᾶσαι τῆς Ἰουδαίας.
Σήμερον, Γαβριήλ, ὁ τῆς νῦν πανεόρτου πανηγύρεως χορίαρχος, βοάτω ἄνωθεν τῇ παμβασιλίδι, καὶ λεγέτω· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ.
Σήμερον, βοήσωμεν καὶ ἡμεῖς, οἱ πηλινόγλωσσοι, καὶ εἴπωμεν τῇ μεγαλοδοξοτάτῃ καὶ φωτοφόρῳ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ῥητά τινα καὶ χαροποιά, χαρμονικῶς ἀναφωνοῦντες καὶ λέγοντες:
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ, εὐλογημένη Σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας Σου.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ἡ ἐκ πασῶν ἐκλεχθεῖσα γενεῶν καὶ φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐθνῶν καὶ λαῶν.
Χαῖρε, ἡ Κεχαριτωμένη, ἡ πρὸ αἰώνων προορισθεῖσα τῷ Ποιητῇ καὶ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων.
Χαίροις, τὸ τῆς παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης συμπέρασμα.
Χαίροις, τὸ τῶν θεοφόρων Πατέρων καὶ Πατριαρχῶν, πολύανθον ἄνθος, τὸ τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίων Προφητῶν προκατάγγελτον ὄνομα.
Χαίροις, ἡ ἀπόγονος τοῦ κοσμοπάτορος καὶ θεοπλάστου Ἀδάμ.
Χαίροις, ἡ τῆς κοσμομήτορος καὶ πρώτης ἐν γυναιξίν, Εὔας θυγάτερ.
Χαίροις, ἡ ἀντίτυπος τοῦ Νῶε ἔμψυχος θήκη.
Χαίροις, ἡ ἐκ μηροῦ τοῦ ἐθνοπάτορος Ἀβραάμ, κατ’ ἐπαγγελίαν Θεοῦ ἀψευδῶς φυεῖσα.
Χαίροις, ἡ οὐρανόφθαστος κλίμαξ, ἣν εἶδε πάλαι ὁ μέγας ἐν πατριάρχαις Ἰακώβ.
Χαίροις, ἡ φλογοφόρος βάτος, ἣν ποτε εἶδεν ὁ παμβόητος ἐν ὄρει Σινᾷ, Μωϋσῆς.
Χαίροις, ἡ ἁγιόβλαστος ῥάβδος Ἀαρών, τοῦ ὄντως ἐν ἱερεῦσι περιβλέπτου.
Χαίροις, ἡ πορφυροποίκιλτος νέα Σκηνή, ἣν ὁ ποικιλτὴς ἐκαινούργησε Βεσελεήλ.
Χαίροις, τὸ χρυσοῦν διάλιθον, καὶ χρυσοΰφαντον λόγιον.
Χαίροις, τὸ ὑπὸ τῶν δύο Σεραφίμ, κατασκιαζόμενον ἱλαστήριον.
Χαίροις, τὸ ἱερατικὸν τῆς ἀρχιερωσύνης σκηνῆς Ἐφούδ.
Χαίροις, τὸ χρυσοῦν τῶν θυμιαμάτων θυσιαστήριον.
Χαίροις, ἡ τῆς προθέσεως τῶν ἄρτων ἀκτινοειδὴς τράπεζα.
Χαίροις, τὸ Ἅγιον τῶν Ἁγίων δεύτερο καταπέτασμα.
Χαίροις, ἡ πρωτότοκος καὶ ἀπειρόζυγος δάμαλις.
Χαίροις, ἡ τοῦ ὄντως ἐπουρανίου μάννα, πάγχρυσος στάμνος.
Χαίροις, ὁ τῆς ἐπουρανίου δρόσου, καθαρώτατος πόκος, κατὰ τὸν ὑποφήτην Γεδεών.
Χαίροις, τὸ κατάσκιον ὄρος, ὅπερ ἐκστὰς κατεῖδεν ὁ θαυμάσιος Ἀββακούμ.
Χαίροις, ἡ ὁλόχρυσός τε καὶ ἑπτάφωτος λυχνία, ἣν προεώρακεν Ἡσαΐας, ὁ τῶν Προφητῶν μεγαλοφωνότατος.
Χαίροις, ἡ κεκλεισμένη πύλη, ἣνπερ κατεῖδεν ὁ ἀληθὴς τῶν Χερουβὶμ θεατής.
Χαίροις, τὸ ἀλατόμητον ὄρος, ὃπερ ἐθεάσατο Δανιήλ, ὁ ἀκριβὴς τῶν ὀνείρων ἑρμηνευτής.
Χαίροις, τὸ ὄρος τοῦ Θεοῦ, τὸ τετυρωμένον καθάπερ ὁ Σὸς προπάτωρ Δαβὶδ διεγράψατο.
Χαίροις, ὁ κεκλεισμένος κῆπος, καθὼς περὶ Σοῦ σοφός τι ἀνὴρ ἀγχιστεύων προανεκέκραγε.
Χαίροις, τὸ ἐξ Ἰούδα βασιλικώτατόν τε καὶ κράτιστον σκῆπτρον.
Χαίροις, τὸ ἐκ Δαβίδ, καὶ τῆς τοῦ Δαβὶδ πατρίδος Βηθλεέμ, παρθενόφυτον ἄνθος.
Χαίροις, τὸ ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί, ἱερογενὲς καὶ ὁλόῤῥιζον βλάστημα.
Χαίροις, τὸ ἐξ ἐπαγγελίας, μονογενές, καὶ ὁμοφυές, τοῦ δικαίου Ἰωακεὶμ φυτόν.
Χαίροις, τὸ τῆς φαιδρᾶς κογχύλης Ἄννης, εὐγενὲς καὶ πάναγνον γέννημα.
Χαίροις, ἡ εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων προσενεχθεῖσα καὶ ἁγιασθεῖσα καὶ φυλαχθεῖσα.
Χαίροις, ἡ θαλαμηπόλον τε καὶ μνηστήν, καὶ παραθηκοφύλακα Ἰωσήφ, τὸν υἱὸν Δαβὶδ ὁρμασαμένη.
Χαίροις, ἡ ἐν τῷ ἕκτῳ καὶ πρώτῳ μηνί, εὐαγγελικῶς εὐαγγελισθεῖσα καὶ Μήτηρ Θεοῦ ὀνομασθεῖσα καὶ ὀφθεῖσα.
Χαίροις, ἡ ἐν τῇ πόλει Ναζαρέτ, κόσμου σωτηρίας δεξαμένη εὐαγγέλια.
Χαίροις, ἐφ’ ἣν ἀπεστάλη Γαβριήλ, ὁ ταξίαρχος τῶν νοερῶν τε καὶ Ἀσωμάτων Δυνάμεων.
Χαίροις, εἰς ἣν ἀφράστως ἐσκήνωσεν ὁ εἷς τῆς ὁμοουσίου καὶ φωτοζώου Τριάδος προσκυνητός.
Χαίροις, εἰς ἣν ἀῤῥήτως ἐσκήνωσεν ὁ σφραγίζων τὴν ἄβυσσον, καὶ ἐξανοίγων αὐτήν.
Χαίροις, εἰς ἣν ἀγνώστως σκηνώσας ὤκησεν ὁ λέγων ἐν τῇ Μωσαϊκῇ βίβλῳ· ἐγὼ ὁ Θεὸς Ἀβραάμ, καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαάκ, καὶ ὁ Θεὸς Ἰακώβ.
Χαίροις, εἰς ἣν καθ’ ἡμᾶς σκηνώσας ὤκησεν ὁ λέγων ἐν τῇ βίβλῳ Ἰώβ, ὅτε ἐγεννήθησαν ἄστρα ἤνεσάν με φωνῇ μεγάλῃ πάντες οἱ Ἄγγελοί μου καὶ ὕμνησαν.
Χαίροις, εἰς ἣν δι’ ἡμᾶς σαρκὶ σκηνώσας ὤκησεν ὁ λέγων ἐν Ἡσαΐᾳ· ἐγὼ Θεὸς πρῶτος, καὶ ἐγὼ μετὰ ταῦτα.
Χαίροις, ὦ Θεοῦ θεοφόρον κειμήλιον, ἐν μήτρᾳ φέρουσα τὸν φέροντα τὰ πάντα.
Χαίροις, ὦ Θεοῦ θεοφόρον κειμήλιον, ἡ σαρκὶ χωρήσασα, τὸν μηδαμοῦ μηδαμῶς χωρούμενον.
Χαίροις, ὦ Θεοῦ θεοφόρον κειμήλιον, καὶ παντὸς ἀκούσματος ἀνώτερον ἄκουσμα.
Χαῖρε, ὅτι τέτοκας παιδίον, περὶ οὗ φησὶν αἰνίττεται Ἰακὼβ λέγων: σκύμνος λέοντος Ἰούδα ἐκ βλαστοῦ υἱέ μου ἀνέβης.
Χαῖρε, ὅτι τέτοκας παιδίον, περὶ οὗ φησὶν ὁ πατρόθεος Δαβίδ, ὅτι· ζήσεται καὶ δοθήσεται αὐτῷ ἐκ τοῦ χρυσίου τῆς Ἀραβίας.
Χαῖρε, ὅτι τέτοκας παιδίον, τὸ πάλαι λαλῆσαν ἐν τοῖς πατράσι καὶ τοῖς Προφήταις.
Χαῖρε, ὅτι τέτοκας παιδίον ὦ παρίστανται χίλιαι χιλιάδες Ἀγγέλων κατὰ τὸν Δανιήλ.
Χαῖρε, ὅτι τέτοκας παιδίον, ὃπερ ὑμνολογεῖ καὶ δοξολογεῖ καὶ εὐσεβεῖ τῶν ἐπιγείων καὶ ἐπουρανίων ἡ σύμπασα κτίσις.
Χαῖρε, ὅτι τέτοκας παιδίον, ὃπερ θεολογεῖ τὰ τετράμορφα Χερουβίμ, καὶ κυριολογεῖ τὰ πολυόμματα Σεραφίμ.
Χαῖρε, ὅτι τέτοκας παιδίον ἐν τῇ πολυωνύμῳ πόλει τοῦ Δαβίδ, ἐκ τοῦ Δαβίδ.
Χαῖρε, ὅτι τέτοκας βρέφον προαιώνιον καὶ πρόσφατον, τὸ ἐκ πηγῶν Ἰσραὴλ καταγόμενον.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, τὸ τοῦ Πατρὸς ὁμοβασίλειον, ὁμόθρονον, ὁμότιμον καὶ ὁμοούσιον.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, τὸν τῶν βρεφῶν καὶ συνοχέα τῶν ὅλων,
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, τὸ τοῦ Πατρὸς ὁμοβασίλειον, ὁμόθρονον, ὁμότιμον καὶ ὁμοούσιον, ὁμοδύναμον καὶ ὁμόδοξον.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, ἅμα τῷ Πατρὶ συνδοξαζόμενον καὶ συμπροσκυνούμενον.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας, καθὰ φησὶν ὁ θαυμάσιος διαγορεύει Λουκᾶς, ἐν τεσσαρακοστῷ πρώτῳ τῆς βασιλείας Καίσαρος Αὐγούστου.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὓτινος ἕνεκα Ἄγγελοι παμπληθεῖς τὰ ἐπίγεια κατέλαβον.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὓτινος ἕνεκα ποιμένες νυκτοφύλακες ἀγραυλοῦντες ἐθαύμαζον.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὓτινος ἕνεκα ὑπέμελπον Ἄγγελοι λέγοντες· Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὗ ἕνεκα θορυβεῖται καὶ φονοκτυπεῖται πόλις Ἱερουσαλήμ.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὗ ἕνεκα Ἡρώδης ὁ βασιλεύς, θηριομαχῶν ταράττεται.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὗ ἕνεκα ἡ συγγενὴς Ἐλισάβετ ὑπερόριος γίνεται.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὓτινος ἕνεκα Ζαχαρίας, ὁ παμμέγιστος ἱερεύς, μεταξὺ τοῦ ναοῦ κτείνεται.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὕτινος ἕνεκα ἡ Βηθλεέμ, στρατιωτικῶς ἐρευνᾶται.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὕτινος ἕνεκα, νεογενῆ τε καὶ μιμηλόφωνα βρέφη, μεληδὸν ἁλισκονται.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, οὗ ἕνεκα Ῥαχήλ, ποταμηδὸν δακρύουσα βαρύηχον καὶ θρηνῶδες ἐκπέμπει μέλος.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, τὸ ὀκταήμερον περιτεμνόμενον κατὰ τὸν Μωσέως νόμον.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, ὃπερ ἐν τῇ συμπληρώσει τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν, ἐν τῷ Σολομοντείῳ προσήνεγκας ναῷ.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος νηπιοφανές, ὃπερ ὁ πολυφαὴς ἱερεὺς Συμεών, ἰδὼν ἀπολύεσθαι ἔσπευδε.
Χαῖρε, ὅτι γεγέννηκας βρέφος, τὸ ὑπὸ τῆς Προφήτιδος καὶ χήρας Ἄννης, ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ κυριολογηθέν.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπεφάνη ὁ πρὸ πάντων βουνῶν γεννηθείς, Θεὸς φημί, ὁ παντεξούσιος.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ὑπερκοσμίως ἐπέφανεν ὁ κόσμος ἄκοσμον κοσμήσας, καὶ κτίσιν ἄκτιστον κτίσας.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανεν ὁ πρὸ τοῦ ὄρη γεννηθῆναι καὶ πλασθῆναι τὴν γῆν καὶ τὴν οἰκουμένην, ἐκ Πατρὸς ἀγεννήτου γεννηθείς.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανεν, ὁ τὸν οὐρανὸν ὡσεὶ δέῤῥιν ἐκτείνας καὶ τὴν ξηράν, ἐπὶ τῶν ἀβυσσείων ἑδράσας ὑδάτων.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανεν, ὁ ψάμμῳ χαλινώσας τὴν μεγαλομέγεθόν τε καὶ θαυμαστοθέατον, καὶ κοσμοχώρητον θάλασσαν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανεν, ὁ χερσὶν ἀχράντοις τε καὶ ἀχειροπλάστοις χειροπλαστήσας τὸν πρῶτον ἐν ἀνθρώποις ἄνθρωπον Ἀδάμ.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἀρτίως ἐπέφανεν ὁ λέγων πρὸς Ἀβραάμ· ἤ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε, καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανεν ὁ πάλαι διὰ Μωσέως αἰγυπτιακῆς δουλείας ῥυσάμενος λαὸν Ἰσραηλίτην καὶ Φαραωνίτην θαλασσοκτονήσας ἄνακτα.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανε, ὁ κατὰ γενεὰν ὀπτανόμενος, ἔν τε πατράσιν, ἔν τε Προφήταις, καὶ ἐν πᾶσι τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσι.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανε διὰ σπλάγχνα ελέους, ὁ διὰ τὸν ἄνθρωπον γενόμενος.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανε διὰ σπλάγχνα ἐλέους ὁ μόνος εν θεοῖς Θεός, καὶ μόνος ἐν κυρίοις Κύριος καὶ μόνος εν βασιλεῦσι Βασιλεῦς.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανεν ὁ μόνος ἐν Ἁγίοις Ἅγιος καὶ μόνος ἐν δεδοξασμένοις δεδοξασμένος, καὶ μόνος ὕψιστος ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν ἐπέφανεν ὁ μόνος ἀπαθὴς καὶ μόνος ἀψευδής, καὶ μόνος ἐκ μόνου μονογενὴς Θεοῦ υἱὸς καὶ Θεός.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς γεννᾶται ὁ αὐτογενέθλιος καὶ φύεται ὁ αὐτοφυὴς καὶ αὐξεῖται ὁ τέλειος.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς σωματοῦται ὁ ἀσώματος καὶ ἄρχεται ὁ ἄναρχος καὶ χωρεῖται ὁ ἀχώρητος.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς ζωοῦται ὁ αὐτόζωος καὶ ποσοῦται ὁ ἄποσος καὶ σαρκοῦται ὁ ἄσαρκος.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς οὐσιοῦται ὁ ὑπέρθεος καὶ τελεσιουργεῖται ὁ παντέλειος, καὶ φέρεται ὁ φέρων τὰ πάντα.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς ὁ ἄκτιστος κτίζεται, καὶ πτωχεύει ὁ πλούσιος, καὶ νηπιάζει ὁ ὕψιστος.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς ψηλαφᾶται ὁ ἀψηλάφητος καὶ κρατεῖται ὁ ἀνέπαφος καὶ βαστάζεται ὁ βαστάζων τὰ πάντα.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς γαλακτοτροφεῖται ὁ τοῦ παντὸς κηδεμών, καὶ τροφεύς, καὶ πρύτανις Θεός.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγος υἱὸς ἀνθρώπου σωματικῶς κατ’ εὐδοκίαν ἄφραστον πέφηνε.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς ὁ ἀμήτωρ ἀπάτωρ γίνεται, καὶ ὁ νέος ἐπισυνάγεται Μελχισεδέκ.
Χαίροις, ὦ Κυρία Θεοτόκε, δι’ ἧς διῆλθεν ὁ ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, ἀπὸ ἀνατολῶν μέχρι δυσμῶν χριστιανικῶς τε καὶ φιλευεσεβῶς μακαριζομένη.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, ἡ ἀπ’ ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ ἕως ἄκρων αὐτοῦ μητρικῶς τε καὶ Δαβιτικῶς τὸ κατάντημα τῆς προστασίας ἔχουσα.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, ἡ πάσης ἀκτῖνος φωτεινοτέρα καὶ πάσης καθαρότητος καθαροτέρα.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, ἡ τῶν ἐπιγείων καὶ καταχθονίων μεγαλοπρεπής τε καὶ μεγαλοφώνως εὔκλεια.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, καὶ παντὸς σεβάσματος σεβασμιωτέρα, καὶ παντὸς ἀκούσματος ὑπερκείμενον ἄκουσμα.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, καὶ παντὸς ἐπαίνου ἀνωτέρα, καὶ παντὸς ἀγαθοῦ ἀγαθοτέρα, καὶ παντὸς τιμίου τιμιωτέρα.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, ἡ παντὸς γλυκίσματος γλυκυτέρα καὶ παντὸς εὐγενοῦς εὐγενεστέρα, καὶ παντὸς πλούτου ῥέοντος πλουσιωτέρα.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, τὸ μόνον ὄντως τῆς χριστιανικῆς κτίσεως παγγάληνον καὶ πασιπόθητον ὄνομα.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, ἡ προσκυνητὴ εἰς τοὺς αἰῶνας καὶ δοξαστὴ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ ἐπαινετὴ εἰς ἀπεράντους αἰῶνας.
Χαίροις, μόνη Μήτηρ Θεοῦ, εἰς πάσας γενεὰς γενεῶν, ὑπ’ Ἀγγέλων τε καὶ ἀνθρώπων ὁμοφώνως ἐν φόβῳ μεγαλυνομένη.
Χαίροις, μόνη ἐν βασιλίσσαις Βασίλισσα, ἡ ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη πεποικιλμένη, καθως ὁ μέγας ψαλμῳδὸς Δαβὶδ ἀνέκραγε.
Χαίροις, μόνη ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη, ἡ τῆς προμήτορος Εὔας τὸ σφάλμα ἀνορθώσασα.
Χαίροις, μόνη ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη, ἡ τὸ ταπεινότατον γένος τῶν χαμαὶ κειμένων γυναικῶν ἀνυψώσασα.
Χαίροις, μόνη ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη, ἡ λελαμπρυσμένη καὶ τεθαυμασμένη, ὅτι μόνη Χριστὸν τὸν Θεάνθρωπον, ἀνάνδρως συνέλαβες καὶ ἀπόνως ἐκύησας.
Χαίροις, μόνη ἡ ὄντως ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη καὶ δεδοξασμένη, ὅτι μόνη τὸν Ἕνα τῆς τρισσοφαοῦς καὶ Ἁγίας Τριάδος ἀφλέκτως συνειληφυῖα γεγέννηκας.
Χαίροις, μόνη ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη, ὅτι μόνη ἀστενοχωρήτως ἐχώρησας, ὃνπερ ὁ κόσμος χωρῆσαι οὐ δύναται.
Χαίροις, μόνη Νύμφη Ἀνύμφευτε, ἡ ἐν τῇ νυμφικῇ ἀσμάτων βίβλῳ προαναφερομένη.
Χαίροις, μόνη ἐν παρθένοις Παρθένος, ἡ καὶ πρὸ τόκου καὶ εν τῷ τόκῳ καὶ μετὰ τὸν τόκον Παρθένος διαμείνασα.
Χαίροις, μόνη ἐν πύλαις πύλη κεκλεισμένη, καὶ μόνη πόλις ἐν πόλεσι πεπυργωμένη.
Χαίροις, ὄντως Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ὅτι περ ἁγιωτέρα Σὺ τῶν Ἀγγέλων καὶ τιμιωτέρα τῶν Ἀρχαγγέλων.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι περ θαυμασιωτέρα Σὺ τῶν Θρόνων καὶ κυριωτέρα Σὺ τῶν Κυριοτήτων, καὶ Δυναμωτέρα Σὺ τῶν δυνάμεων.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι περ Σὺ τῶν Ἀρχῶν ἀνωτέρα, καὶ τῶν Ἐξουσιῶν.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι περ καλλιωτέρα Σὺ τῶν Χερουβίμ, καὶ σεβασμιωτέρα τῶν Σεραφίμ.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι περ ὑψηλοτέρα Σὺ τῶν Οὐρανῶν, καὶ καθαρωτέρα ὑπὲρ τὸν φαίνοντα ἥλιον.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι περ εὐγενεστέρα Σὺ πάντων τῶν ἀφ’ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ βασιλικωτέρα Σὺ ὑπὲρ πάσας τας βασιλείας τῆς βροτείας οὐσίας.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι περ ἀγαθωτέρα Σύ, ὑπερκειμένη ὄντως τὴν ἀγαθὴν καὶ πολλὴν γῆν, τὴν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι περ, ὑπὲρ χιόνα ἐλευκάνθης καὶ ὑπὲρ μέλι ἐγλυκάνθης.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι ὑπὲρ τὰ κρίνα εὐωδιάζεις, ὑπὲρ τὰ ῥόδα ἠρυθρώθης, καὶ ὑπὲρ τὸ πολυποίκιλτον ἔαρ ἐξήνθησας.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι ὑπὲρ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡραιώθης, καὶ ὑπὲρ τὸν Σολομώντειον ἐμεγαλύνθης ναόν.
Χαῖρε οὖν, χαῖρε καὶ πάλι ἐρῶ.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης Σου καὶ τῆς μεγαλειότητος.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς οἱ ταπεινοί, Χριστοῦ Δευτέραν καὶ φωτοσωτήριον γέννησιν εὐσεβοπρεπῶς προσκυνοῦμεν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, τὴν κοσμοποιόν, καὶ ζωαρχικήν, καὶ ἀεὶ βασιλεύουσα ἐπέγνωμεν Τριάδα.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, εἰς μίαν, Ἁγίαν, καθολικήν, καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησία ἐπολιτογραφήθημεν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, χριστιανικὸς λαός, τοῦ Σοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ὠνομάσμεθα.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς , τὴν ψυχοσωτήριον καὶ φωτόμορφον κατέχομεν πίστιν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, τὸν πολυπροσκύνητον καὶ ἰαματοποιὸν προσκυνοῦμεν Σταυρόν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, τὸ ἁγιοποιὸν καὶ τριφεγγές, βαπτιζόμεθα βάπτισμα.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, καθαρᾶς φρικτῆς σαρκός, ἐν τῇ φρικτοτελεῖ τραπέζῃ προσεγγίζειν τολμῶντες κατέχομεν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, ἐκ τῶν τοῦ Ἅδου πυλῶν, εἰς οὐρανοὺς ἀνεβιβάσθημεν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, τὰς χριστομόρφους καὶ σεπτοπροσκυνήτους προσκυνοῦμεν εἰκονογραφίας.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, τὰ τῶν Ἑλλήνων χρυσότευκτά τε καὶ δαιμονιόμορφα συμπατοῦμεν ξόανα.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς, τον ἀρχαῖόν τε καὶ μεγάλαυχον ἀντάρτην ἀντιπαραταττόμεθα.
Χαῖρε, δι’ ἧς, εἰρηνοποιεῖται ἡ τῶν Ῥωμαίων βασιλεία.
Χαῖρε, δι’ ἧς, βασιλεῦσι τὸ βασίλειον δίδοται καὶ στρατηγοῖς τὸ στρατηγεύειν ἐγχειρίζεται.
Χαῖρε, δι’ ἧς, ἐπινίκια πολλάκις ἐν παρατάξει ἀλλογενῶν καὶ ἀλλογλώσων ἐθνῶν διανύονται.
Χαῖρε, δι’ ἧς, ἑτερόφυλοι, ὥσπερ φύλα πίπτουσι, καὶ ἄνομοι, ὡς ἄνεμοι μηδενὸς διώκοντος διώκονται.
Χαῖρε, δι’ ἧς, ὁπλομαχοι και θυρεοφόροι, θραύονται, πλήττονται δέ, πρὸ συμπλοκῆς σιδηροφόροι.
Χαῖρε, δι’ ἧς, ἀντιτοξεύονται ἀμφοτεροδέξιοι τοξόται, καὶ μωλωπίζονται ἔθνη τὰ τοὺς πολέμους θέλοντα.
Χαῖρε, δι’ ἧς, ξιφοκτονεῖται ὁ βαρβαρογενής τε καὶ φιλομάκελλος κύων Ἰσμαήλ.
Χαῖρε, δι’ ἧς, δραπετεύουσιν ἐκ μέσου τῶν ὁπλοφόρων πιστοί, τῶν ἐν χειροπέδαις σιδηραῖς ἐλεεινῶς κατεχομένων αἰχμαλώτων.
Χαῖρε, δι’ ἧς, ὁ σύμπας σκέπεται κόσμος, καὶ εἰς ἀεὶ διαφυλάττεται.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν, ἅπαν ὡμηρεύθη ἀγαθὸν ἔν τε τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμῖν, εὐλογία τοῖς πιστοῖς ἐπήγασεν, επειδή περ λαός Σου ἡμεῖς, εἰ καὶ σειραῖς ἁμαρτιῶν συμπεπλέγμεθα.
Χαῖρε, δι’ ἧς, ηὐλόγηται τῶν ἀσθενογενῶν ἀῤῥένων χορτώδης οὐσία, ἀλλὰ καὶ ἡ τῶν ἀσθενογενῶν γυναίων πάμπλανός τε καὶ πανσάλευτος φύσις.
Χαῖρε, δι’ ἧς, οἱ ἀσεβείς, εὐσεβεῖς γινόμενοι, εὐσεβῶς εὐσεβοῦσι τὸν πανσεβάσμιον Τόκον Σου.
Χαῖρε, δι’ ἧς, οἱ φιλόχρυσοι φιλόχριστοι γίνονται, καὶ οἱ φιλάργυροι φιλάνθρωποι, καὶ οἱ φιλόπτουτοι φιλόπτωχοι.
Χαῖρε οὖν, χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὅτι πολλοί, πολλῶν χρηματῶν διὰ Σὲ κατεφρόνησαν, ὅπως Σὲ τὴν μόνην ἀγαθὴν κερδήσωσι.
Χαῖρε, ὅτι πολλοί, πολλάκις τῶν εὐσεβῶν βασιλέων, πηλὸν ἡγήσαντο διὰ Σέ, τὸν χρυσόν, καὶ σποδόν, τὸν ἀργυρόν.
Χαῖρε, ὅτι πολλαὶ τῶν φιλοχρίστων βασιλίδων, λιθολαμπεὶς διὰ Σέ, στεφάνους καὶ χρυσωνύμους ἀλουργίδας, ἀράχνης εὐτελέστερα ἐλογίσαντο.
Χαῖρε, ὅτι πολλοὶ τῶν εὐγενῶν, ἰνδικοὺς διὰ Σέ, καὶ κρυσταλλίζοντας λίθους, περιεφρόνησαν.
Χαῖρε, ὅτι πολλαί, ἵνα εἴπω, καὶ τῶν ευγενίδων γυναίων, εἰς οὐδὲν ἡγήσαντο διὰ Σὲ ἀξιάγαστε, τὰ βύσσινά τε καὶ κόκκινα, καὶ περιπόρφυρα καὶ ὁλοσήρικα.
Χαῖρε, ὅτι πολλαὶ τῶν μοιχαλίδων γυναίων, λιθοκόλλητα ἐνώτια, φύλλων ἀδρανέστερα ἐλογίσαντο.
Χαῖρε, ὅτι πολλοί, πλειστάκις, τῶν ἐνδόξων τε καὶ περιφανῶν, οὐ μὴν δέ, ἀλλὰ καὶ πλουσίων σκύμβαλα ἡγήσαντο διὰ Σέ, τὰς χρυσοῦ καὶ ἀργύρου χιλιάδας.
Χαῖρε, ὅτι πολλαὶ καὶ τῶν νεογεννῶν νεανίδων, λευκώδεις τε καὶ χρυσολαμπεῖς διὰ Σέ, στολὰς ἀπώσαντο.
Χαῖρε, ὅτι πολλοὶ διὰ Σέ, ἵνα εἴπω, τῶν χρυσοφόρων τριχινοφορεῖν ἡρετίσαντο.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ὅτι καταφυγὴ ἐγεννήθης ἡμῖν, καὶ μεσιτολογεῖς ὑπὲρ ἡμῶν τῶν πηλογενῶν, πρὸς τὸν Υἱόν Σου καὶ Θεόν Σου καὶ Θεὸν ἡμῶν.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ πάντων ὁμοῦ τῶν περάτων τῆς γῆς κοινὴ σωτηρία, καὶ πάντων χριστιανῶν, χριστιανὴ προστασία.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ μόνη των ζώντων ἀείζωον ζωή, καὶ μόνη τῶν ἀβοηθήτων παραστατικὴ βοήθεια, καὶ μόνη τῶν ἀδυνάτων μεγαλοδύναμος δύναμις.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ μόνη τῶν ταπεινῶν ἀνύψωσις, καὶ μόνη τῶν πενήτων ἀντίληψις, καὶ μόνη μήτηρ τῶν ὀρφανῶν καὶ πτωχῶν καὶ χηρῶν.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ μόνη τῶν καταπονουμένων ὑπέρμαχος, καὶ μόνη τῶν παραπονουμένων παραμυθία, καὶ μόνη τῶν ἀσκέπων σκέπη.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ μόνη τῶν αἰχμαλώτων λύτρωσις, καὶ ἡ μόνη τῶν ἐξοριζομένων ἀνάκλησις, καὶ μόνη τῶν πλανωμένων ἀπλανὴς ἐπάνοδος.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ μόνη τῶν νοσούντων ἐπίσκεψις, καὶ μόνη τῶν ασθενούντων ἴασις, καὶ μόνη τῶν δαιμονώντων ὑγίωσις.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ μόνη τῶν πλεόντων κυβέρνησις, καὶ μόνη τῶν νυκτιπορούντων καὶ πεζοπορούντων συνοδοιπόρος καὶ συνδιαγωγός.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ὅτι πάντων ἠμῶν οἱ ὀφθαλμοί, εἰς Σὲ τὴν μόνην καθαρὰν ἐλπίζουσι, καὶ πρὸς Σέ, διὰ παντὸς ἐνατενίζουσι.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ ἀεὶ προϊσταμένη ἡμῶν τῶν ταπεινῶν, καὶ λυτρουμένη ἡμᾶς ἐκ πάσης δικαίας ὀργῆς τε καὶ ἀπειλῆς.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ἡ ἀεὶ διαφυλάττουσα καὶ περισκέπουσα τὸ πτωχογενὲς ἡμῶν φύλον ἐν πειρασμοῖς, ἐν κινδύνοις καὶ ἐν διαφόροις συμφοραῖς.
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, ὅτι οὐδεὶς ὡς Σύ, πλὴν εἰπεῖν τοῦ Θεοῦ τηλικοῦτον, κεκληρονόμηκεν ὄνομα, ἤ τοιαύτης πώποτε τετύχηκε δόξης.
Χαῖρε, ὄντως ὑπερευλογημένη.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς σήμερον, ἑορτὴ ἑορτῶν, καὶ πανήγυριν πανηγύρεων, πανδημεὶ ἑορτάζομεν.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς σήμερον, ἀγεληδὸν ἀθροιζόμεθα ἐν τοῖς Σοῖς ἁγιοβάτοις ναοῖς καὶ μεγαλοφώνως Σὲ γεραίρομεν.
Χαῖρε, ὄντως ὑπερευλογημένη.
Χαῖρε, δι’ ἣν ἡμεῖς σήμερον, δίκην μελισσῶν ἐπεισαγόμενοι, πληθύνομεν τὴν ὁμολογίαν, ὠς Σὺ τὴν προστασίαν,
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη.
Χαῖρε, δι’ ἧς ἡμεῖς σήμερον, φωτοφοροῦντες λαμπρῶς ἐν ἐκκλησίᾳ μεγαλύνομεν.
Χαῖρε, ὄντως ὑπερευλογημένη.
Χαῖρε, ὄντως δι’ ἧς ἡμεῖς σήμερον, τᾷ τοῦ Δαβίδ, σὺν τῷ Δαβίδ, καὶ τὰ τοῦ Ἀγέλου, σὺν τῷ Ἀγγέλῳ ἀνεκινήσαμεν λόγια.
Χαῖρε, ὅτι λαμπρῶς ἐν ἐκκλησίᾳ Σὲ μεγαλύνομεν.
Χαῖρε, ὄντως ὑπερευλογημένη.
Χαῖρε, ὅτι ὐφήναμεν τὴν τετραπλῆν τῶν χαροποιῶν προσρήσεων πεντηκοντάδα.
Ἀλλά, παράτεινον τὸ ἔλεός Σου πανάγαθε Δέσποινα, τοῖς γινώσκουσί Σε καὶ ἴδε ἐπὶ τοὺς δούλους Σου, καὶ ἐπὶ τὰ ἔργα Σου, καὶ κατεύθυνον πάντα εἰς ὁδὸν εἰρήνης, ὅτι πάντων οἱ ὀφθαλμοὶ εἰς Σὲ ἐλπίζουσι, καὶ Σοῦ τῇ μεσιτείᾳ, τὴν καταλλαγήν, τὴν πρὸς τὸν Υἱόν Σου καὶ Θεὸν ἡμῶν ἐσχήκαμεν· ὦ ἡ δοξα καὶ τὸ κράτος, σὺν τῷ Πατρί, καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς ἀιῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Τρίτη 13 Μαρτίου 2012

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟ ΤΑΜΕΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟΥ


ΕΡΑΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ


* Γνωρίζουμε ὅτι κοντά στίς ἄλλες οἰκονομικές σου ὑποχρεώσεις, συχνά καλεῖσαι νά προσφέρεις τόν ὀβολό τῆς ἀγάπης σου γιά κάποιο ἐκκλησιαστικό έργο.
 
*   Προσέφερε λοιπόν, ἀδελφέ, ὅτι μπορείς ! Φτάνει νά τό δώσεις μέ τήν καρδιά σου.
*   Ἡ διαδικασία εἶναι εύκολη. Ἀναζήτησε ἁπλῶς τόν εφημέριο στόν ναό ἤ ἔνα ἀπό τά μέλη τῆς ἐρανικῆς ἐπιτροπῆς.
*   Ἐπίσης μπορεῖς νά καταθέσεις χρήματα στήν   
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ αρ. λογ. 178/558067-60 
Τα χρήματα θα διατεθούν για την αποπληρωμή του νέου συστήματος ψύξης και θέρμανσης καθώς και της νέας μικροφωνικής εγκατάστασης του ιερού ναού.

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΣΤΗΝ Β΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Καί ἐμεῖς σήμερα, αὐτή τήν Β΄ Κυριακή τῆς ἁγίας νηστείας, ἑορτάζουμε ἕναν ἀπό τούς μεγάλους νικητές. Ἑορτάζουμε τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, τόν μεγάλο ἀσκητή τοῦ Θεοῦ, τόν μεγάλο ὑπέρμαχο τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Φωτός τοῦ Χριστοῦ. Αὐτός εἶναι πού σέ ὅλη του τήν ζωή ἀκολουθοῦσε τόν Σωτῆρα μας μέ τήν νηστεία, τήν προσευχή καί ὅλες τίς ἄλλες ἀρετές, πού νικοῦσε ὅλους τούς δαίμονες, ὅλες τίς ἁμαρτίες, ὅλα τά πάθη αὐτοῦ τοῦ κόσμου, καί πού φώτιζε ὅλες τίς ψυχές πού ἦσαν γύρω του. Καί πού σήμερα ζῆ διά τῶν ἱερῶν συγγραμμάτων του.

Ἔτσι εἶναι καί κάθε ἅγιος. Κάθε ἅγιος τί εἶναι; Τίποτε ἄλλο παρά κάποιος πού ἀδιάκοπα σέ αὐτόν τόν κόσμο τηρεῖ μέ ζῆλο τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, κάποιος πού ἐκπληρώνει ὅλες τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Καί βέβαια κάθε ἀρετή κατεβάζει στήν ψυχή τό Οὐράνιο Θεῖο Φῶς.


Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκεῖνοι πού μέ τίς ἅγιες ἀρετές ἔδιωξαν ἀπό μέσα τους κάθε σκοτάδι ἁμαρτίας, κάθε ζόφο, κάθε δαιμονικό σκότος καί κάθε κόλασι. Γι’ αὐτό κάθε Ἅγιος ζωγραφίζεται ἔτσι, ὥστε νά βγαίνῃ ἀπό μέσα του φῶς καί γύρω ἀπό τό κεφάλι του νά ἔχῃ φωτοστέφανο. Ὅλα μέσα του λάμπουν. Σκέψεις ἅγιες καί λαμπρές. Φῶς ἐκπέμπεται ἀπό τό κεφάλι του καί ἀπό ὅλο τό εἶναι του. Καθάρισε τό σῶμα του καί τήν ψυχή του ἀπό τά πάθη, ἀπό τό σκότος, ἀπό τήν ἀχλύ, καί γι’ αὐτό φῶς ἐκχέεται ἀπό αὐτόν.



Τέτοιος εἶναι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τέτοιος εἶναι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τέτοιος εἶναι ὁ ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας, τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ἀπό τόν πρῶτο μέχρι τόν τελευταῖο. Καί ὅλοι αὐτοί εἶναι ἐδῶ, μαζί μας, στήν ’Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, οἱ ζῶντες παιδαγωγοί μας, σύγχρονοί μας. Οἱ Ἅγιοι δέν πεθαίνουν. Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου δέν πεθαίνει ἀπό τότε πού ὁ Κύριος ἀναστήθηκε. Καί τό σῶμα μας θά ἀναστηθῇ τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ὅλοι αὐτοί εἶναι ζῶντες, σύγχρονοί μας. Μᾶς βοηθοῦν. Ὅλοι ἐμεῖς ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα ἐν Χριστῷ, τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καί οἱ Ἅγιοι μᾶς βοηθοῦν καί μᾶς ὁδηγοῦν στίς ὁδούς τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν.


Νά, ἐδῶ εἶναι ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ μεγάλος ἀσκητής, γιά νά μᾶς ὁδηγῇ στήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, νά μᾶς ὁδηγῇ πρός ὅλες τίς νίκες κατά τῆς ἁμαρτίας, κατά τοῦ θανάτου, κατά τοῦ διαβόλου. Ἔχει τήν ἱκανότητα, ἔχει τήν δύναμι. Τήν ἔλαβε καί τήν λαμβάνει ἀπό τόν Κύριο. Καί τήν μοιράζει σέ ὅλους μας, ὥστε ὁ καθένας μας νά ἀσκῇ τήν ἀληθινή νηστεία. Ἡ ἀληθινή νηστεία εἶναι ἐγκράτεια ἀπό κάθε ἁμαρτία, ἀπό κάθε πάθος, ἐγκράτεια στό φαγητό γιά νά μήν ὑπερηφανεύεται τό σῶμα, γιά νά μή ξεσηκώνονται τά πάθη, ἀλλά μέ πίστι, στερούμενο τό φαγητό, νά βιάζεται στήν ἐγκράτεια ἀπό κάθε κακό.

 

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ

Όπως αρμόζει στην μεγάλη μέρα η ενορία μας εόρτασε λαμπρά την Κυριακή της Ορθοδοξίας με την καθιερωμένη λιτάνευση των αγίων εικόνων και των ιερών λειψάνων της προστάτιδός μας Αγίας Άννης και του Αγίου Μηνά του Θαυματουργού. Συμμετείχαν και τα παιδιά της ενορίας μας κρατώντας τα εξαπτέρυγα και τις λαμπάδες δίνοντας έτσι το δικό τους παρόν στην λαμπρή εορτή!










Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2012: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Η Εικόνα
Θεολογία της εικόνας και ενανθρώπιση του Θεού Λόγου
«Ο απερίγραπτος Λόγος του Πατρός, εκ σου Θεοτόκε περιεγράφη σαρκούμενος, και την ρυπωθείσαν εικόνα εις το αρχαίον αναμορφώσας τω θείω κάλει συγκατέμειξεν. Αλλ' ομολογούντες την σωτηρίαν, έργω και λόγω ταύτην ανιστορούμεν»
 
Μέσα στις λίγες γραμμές του ύμνου αυτού ευρίσκεται όλη η θεολογία του μυστηρίου της θείας ενανθρωπίσεως, δια της Θεοτόκου, αλλά και η θεολογία της εικόνας.
Η Εκκλησία, πηγή και χορηγός πάσης δωρεάς και παντός αγαθού καλεί τους πιστούς εις αγιασμό και ομολογία πίστεως. Ομολογία πίστεως δια των έργων, των λόγων και των συμβόλων. Με την ψυχή και το σώμα, με το πνεύμα και την ύλη. Ομολογία πίστεως δια των ιερών εικόνων.
Στην ιστορία της εκκλησίας υπάρχουν πάμπολλοι αγώνες με κάθε λογής αιρέσεις και πλάνες. Έτσι έγινε για άλλη μια φορά και τον 8ο αιώνα. Αιρετικοί, κυρίως Μανιχαίοι και Παυλιανοί, επηρέασαν τους αυτοκράτορες Λέοντα Γ΄ τον ΄Ισαυρο και Κωνσταντίνο Ε΄ και εξεδόθη το 726 το πρώτο διάταγμα για την καταστροφή όλων των εικόνων που επίσης απαγόρευε την προσκύνηση και τις δεήσεις προς τους αγίους. 116 χρόνια κράτησε, με κάποιες διακοπές, η μεγάλη αναταραχή που συγκλόνισε το πλήρωμα της εκκλησίας. Κατά την περίοδο αυτή ύψωσαν τη φωνή και το ανάστημά τους οι μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Πατριάρχης Κων/λεως Ταράσιος, ο Θεόδωρος Στουδίτης, ο Ρώμης Αδριανός κ.π.ά. Δια της θεολογίας των κατενοήθη η πλάνη των εικονομάχων και κατέστη δυνατή η σύγκληση της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (797), όπου με την επικύρωση των αποφάσεων της Ενδημούσης Συνόδου της 14 Μαρτίου 843, κατεδικάσθησαν οι εικονομάχοι ως αιρετικοί.
Υποστηρίζοντας οι εικονομάχοι το «ανεικόνιστον» του Θεού υποτιμούσαν και αμφισβητούσαν την ιστορική ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού. Από αυτήν την πλάνην, ξεκινώντας η Εκκλησία, κηρύττει δια στόματος Μακαρίου Χρυσοκεφάλου: «Ό εωράκαμεν μαρτυρούμεν, καθ' ό εθεασάμεθα τοις οφθαλμοίς ημών και οι χείρες εψηλάφησαν τούτο και εν εικόνι προσκυνούμεν και ζωγραφούμεν της ανθρωπότητος το ορώμενον». Διακηρύσσεται δηλαδή η δυνατότητα εικονογραφήσεως του Χριστού, ακριβώς διότι ενηνθρώπησε και προσέλαβε την ανθρώπινη φύση πραγματικά και όχι φανταστικά «Ου την αόρατον εικονίζω θεότητα αλλά εικονίζω θεού την οραθείσα σάρκα» διακηρύσσει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Και προτρέπει: «χάρατε του Χριστού την άφατον συγκατάβασιν, την εκ Παρθένου Γέννηση. Πάντα γράφε και λόγω και χρώμασι». Η εικόνα θεολογεί, κηρύττει. Η ίδια αλήθεια, η οποία διατυπώθηκε δογματικώς υπό των ιερών Συνόδων και των Πατέρων, ιστορείται και εικονικώς υπό των ιερών αγιογράφων.
Έτσι, όταν ο Άρειος αμφισβητούσε τη θεότητα του Λόγου, τα γράμματα Α και Ω, σύμβολα της αιωνιότητος του Θεού, τοποθετούνται αριστερά και δεξιά της εικόνας του Χριστού. Το δόγμα του ομοουσίου της Α΄ Οικ. Συνόδου, δηλώνεται με τη λέξη ο ΩΝ. Όταν αργότερα ο Νεστόριος αρνείται τον τίτλο της Θεοτόκου, εικονογραφείται η Παναγία ως Πλατυτέρα και όταν αμφισβητείται η Παρθενία της, τοποθετούνται οι αστερίσκοι πάνω στα ιμάτιά της. Το ίδιο ισχύει και για τις εικόνες των αγίων. Οι άγιοι είναι Χριστοί κατά χάριν. Και το βεβαιώνει με τρόπο αναντίρρητο ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Θεοειδείς γενόμενοι οι άγιοι μετέχουσι Θεού. Μη μετέχοντες μόνον αλλά και μεταδιδόντες». Να γιατί η εικόνα δεν είναι απλή ζωγραφιά ούτε αναπαράσταση γεγονότων. Αν έμενε στο επίπεδο αυτό του θρησκευτικού πίνακα η εικόνα, θα μας άφηνε μέσα στη φυλακή του κτιστού κόσμου που τόσο καλά γνωρίζουμε μετά την πτώση. Η ορθόδοξη εικονογραφία όμως είναι μαρτυρία νίκης κατά του θανάτου από τον αρχηγό της ζωής. Η εικόνα δεν είναι απλό έργο τέχνης, αλλά ιερό λειτουργικό σκεύος που αγιάζει τον άνθρωπο και τον φέρνει σε άμεση σχέση με την χάρη και την υπόσταση του εικονιζομένου αγίου. «Η εικών προς το αρχέτυπον και ένεστιν και οράται και προσκυνείται» τονίζει ο Αγ. Θεόδωρος Στουδίτης. Η εικόνα είναι ύλη, αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Είναι προσφορά εκ των του Θεού, όπως αναφωνεί ο Δαυίδ πάνω από τα συναθροισθέντα υλικά για το χτίσιμο του ναού: «ότι σα πάντα και εκ των Σων Σοι δεδόκαμεν». Η εικόνα δεν παριστά σάρκα. Παριστά το σώμα, την καινή κτίση την μεταμορφωμένη από τον Χριστό.
Λατρεύουμε δηλαδή το σώμα, την κτίση και την ύλη; «Μη γένοιτο», αναφωνεί ο Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «ου προσκυνώ την ύλη, προσκυνώ δε τον της ύλης δημιουργόν, τον ύλη δι' εμέ γενόμενον, και εν ύλη κατοικήσαι καταδεξάμενον και δι' ύλης την σωτηρία μου εργασάμενον και σέβων ου παύσομαι την ύλην, δι' ης η σωτηρία μου ήργασται».
Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν αποδέχεται τον χωρισμό ιερού και κοσμικού. Βεβαιώνει και κηρύττει ότι ο Θεός είναι δημιουργός παντός του ορατού και χρησιμοποιεί κάθε τι υλικό προς δόξαν Θεού. Χρησιμοποιεί την ύλη για να φανερώσει την Παρουσία της Βασιλείας του Θεού. Με την ενανθρώπιση του Κυρίου Ι. Χριστού και αυτή η ύλη μέσα στην εκκλησία αγιάζεται. «Εκαθάρθη ο ουρανός, εκαθάρθη δε και η γη. Ελθών ο Χριστός και της πόλεως έξω παθών, πάσα η γη γέγονεν αγία» λέγει ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ούτε και το σώμα είναι απλό ένδυμα της ψυχής, όπως εδίδασκαν οι πλατωνικοί των οποίων φορέας της διδασκαλίας υπήρξε εκατοντάδες χρόνια αργότερα ο Βαρλαάμ. Και στην περίπτωση του Βαρλαάμ, όπως και στην εικονομαχία, έχομε αποδοχή του δυαλισμού χάριτος και φύσεως. Με αποτέλεσμα να φθάσουμε στις Παλαμικές Συνόδους τον 14ον αιώνα, όπου κατεδίκασαν τις διδασκαλίες του Βαρλαάμ ως αιρετικές, και να συμπληρωθεί το Συνοδικό της Ορθοδοξίας με την ησυχαστική διδασκαλία (1352) επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος διεκήρυττε ότι το σώμα μετέχει στην εμπειρία της θεώσεως και αγιάζεται, ως ναός του εν ημίν οικούντος Αγίου Πνεύματος.
Ο Κύριος λέγει: εγώ ειμί το φώς του κόσμου. Και όπως διδάσκει ο Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος, το φως φωτίζει το σκοτάδι και στις καρδιές και στο μυαλό μας. Ομιλεί, Ενεργεί, Ζει. Ζωοποιεί και μεταβάλλει σε φως αυτούς που φωτίζονται απ' αυτό. Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού. Μέσα στην Εκκλησία όλα μεταμορφώνονται και επιτυγχάνεται η προπτωτική αρμονία ανθρώπου - κόσμου. Αιώνες τώρα η Εκκλησία αγωνίζεται και μας παραδίδει πάσαν την αλήθειαν. Αλώβητον και ακεραίαν. Και υπενθυμίζει σε μας το του Αποστόλου Παύλου: «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις».
Έτσι ζουν οι πιστοί μέσα στην εκκλησία, μέσα στη χάρη. Και όλοι ευλογούνται και όλοι μαζί κηρύσσουν «Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών και τους Αυτού Αγίους εν λόγοις τιμώντες, εν συγγραφαίς, εν νοήμασιν, εν θυσίαις, εν ναοίς, εν εικονίσμασι» και εύχονται: απάντων των του Χριστού φίλων, αιωνία η μνήμη

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

Από το βιβλίο "Μεγάλη Σαρακοστή" του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Μεγάλη Σαρακοστή: Πορεία προς το Πάσχα

Όταν κάποιος ξεκινάει για ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει που πηγαίνει. Αυτό συμβαίνει και με τη Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω απ’ όλα η Μεγάλη Σαρακοστή είναι ένα πνευματικό ταξίδι που προορισμός του είναι το Πάσχα, «η Εορτή Εορτών». Είναι η προετοιμασία για την «πλήρωση του Πάσχα, που είναι η πραγματική Αποκάλυψη».Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε με την προσπάθεια να καταλάβουμε αυτή τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη Σαρακοστή και το Πάσχα, γιατί αυτή αποκαλύπτει κάτι πολύ ουσιαστικό και πολύ σημαντικό για τη Χριστιανική πίστη και ζωή μας.    
Άραγε είναι απαραίτητο να εξηγήσουμε ότι το Πάσχα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια γιορτή, πολύ πέρα από μια ετήσια ανάμνηση ενός γεγονότος που πέρασε; Ο καθένας που, έστω και μια μόνο φορά, έζησε αυτή τη νύχτα «τη σωτήριο, τη φωταυγή και λαμπροφόρο», που γεύτηκε εκείνη τη μοναδική χαρά, το ξέρει αυτό.
Αλλά τι είναι αυτή η χαρά; Γιατί ψέλνουμε στην αναστάσιμη λειτουργία: «νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια»; Με ποια έννοια «εορτάζομεν» – καθώς ισχυριζόμαστε ότι το κάνουμε – «θανάτου την νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχήν…»;
Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση είναι: η νέα ζωή η οποία πριν από δυο χιλιάδες περίπου χρόνια «ανέτειλεν εκ του τάφου», προσφέρθηκε σε μας, σε όλους εκείνους που πιστεύουν στο Χριστό. Μάς δόθηκε τη μέρα που βαπτιστήκαμε, τη μέρα δηλαδή που όπως λέει ο Απ. Παύλος: «…συνετάφημεν ουν αυτώ δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα ώσπερ ηγέρθη Χριστός εκ νεκρών δια της δόξης του πατρός, ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6,4).[...]
Μήπως όμως δε χάνουμε πολύ συχνά και δεν προδίνουμε αυτή τη «νέα ζωή» που λάβαμε σαν δώρο, και στην πραγματικότητα ζούμε σαν να μην αναστήθηκε ο Χριστός και σαν να μην έχει νόημα για μάς αυτό το μοναδικό γεγονός; Και όλα αυτά εξαιτίας της αδυναμίας μας, της ανικανότητάς μας, και ζούμε σταθερά με «πίστη ελπίδα και αγάπη» στο επίπεδο εκείνο που μάς ανέβασε ο Χριστός όταν είπε: «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού». Απλούστατα εμείς ξεχνάμε όλα αυτά γιατί είμαστε τόσο απασχολημένοι, τόσο βυθισμένοι στις καθημερινές έγνοιες μας και ακριβώς επειδή ξεχνάμε, αποτυχαίνουμε. Μέσα σ’ αυτή τη λησμοσύνη, την αποτυχία και την αμαρτία η ζωή μας γίνεται ξανά «παλαιά», ευτελής, σκοτεινή και τελικά χωρίς σημασία, γίνεται ένα χωρίς νόημα ταξίδι για ένα χωρίς νόημα τέρμα. Καταφέρνουμε να ξεχνάμε ακόμα και το θάνατο και τελικά, εντελώς αιφνιδιαστικά, μέσα στις «απολαύσεις της ζωής» μάς έρχεται τρομακτικός, αναπόφευκτος, παράλογος. Μπορεί κατά καιρούς να παραδεχόμαστε τις ποικίλες «αμαρτίες» μας και να τις εξομολογούμαστε, όμως εξακολουθούμε να μην αναφέρουμε τη ζωή μας σ’ εκείνη τη νέα ζωή που ο Χριστός αποκάλυψε και μάς έδωσε. Πραγματικά ζούμε σαν να μην ήρθε ποτέ Εκείνος. Αυτή είναι η μόνη πραγματική αμαρτία, η αμαρτία όλων των αμαρτιών, η απύθμενη θλίψη και τραγωδία όλων των κατ’ όνομα χριστιανών.
Αν το αναγνωρίζουμε αυτό, τότε μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι το Πάσχα και γιατί χρειάζεται και προϋποθέτει τη Μεγάλη Σαρακοστή. Γιατί τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι η λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας και όλος ο κύκλος των ακολουθιών της υπάρχουν, πρώτα απ’ όλα, για να μάς βοηθήσουν να ξαναβρούμε το όραμα και την γεύση αυτής της νέας ζωής, που τόσο εύκολα χάνουμε και προδίνουμε, και ύστερα να μπορέσουμε να μετανοήσουμε και να ξαναγυρίσουμε στην Εκκλησία. Πώς είναι δυνατόν να αγαπάμε και να επιθυμούμε κάτι που δεν το ξέρουμε; Πώς μπορούμε να βάλουμε πάνω από καθετί άλλο στη ζωή μας κάτι που ποτέ δεν έχουμε δει και δεν έχουμε χαρεί; Με άλλα λόγια: πώς μπορούμε, πώς είναι δυνατόν να αναζητήσουμε μια Βασιλεία για την οποία δεν έχουμε ιδέα; Η λατρεία της Εκκλησίας ήταν από την αρχή και είναι ακόμα και τώρα η είσοδος και η επικοινωνία μας με τη νέα ζωή της Βασιλείας. Και στο κέντρο της λειτουργικής ζωής, σαν καρδιά της και μεσουράνημά της – σαν ήλιος που οι ακτίνες του διαπερνούν καθετί – είναι το Πάσχα. Το Πάσχα είναι η πόρτα, ανοιχτή κάθε χρόνο, που οδηγεί στην υπέρλαμπρη Βασιλεία του Χριστού, είναι η πρόγευση της αιώνιας χαράς που μάς περιμένει, είναι η δόξα της νίκης η οποία από τώρα, αν και αόρατη, πλημμυρίζει όλη την κτίση: «νικήθηκε ο θάνατος».
Ολόκληρη η λατρεία της Εκκλησίας είναι οργανωμένη γύρω από το Πάσχα, γι’ αυτό και ο λειτουργικός χρόνος, δηλαδή η διαδοχή των εποχών και των εορτών, γίνεται ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα στο Πάσχα, που είναι το Τέλος και που ταυτόχρονα είναι η Αρχή. Είναι το τέλος όλων αυτών που αποτελούν τα «παλαιά» και η αρχή της «νέας ζωής», μια συνεχής «διάβαση» από τον «κόσμο τούτο» στην Βασιλεία που έχει αποκαλυφτεί «εν Χριστώ».
Παρ’ όλα αυτά η «παλαιά» ζωή, η ζωή της αμαρτίας και της μικρότητας, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί και ν’ αλλάξει. Το Ευαγγέλιο περιμένει και ζητάει από τον άνθρωπο να κάνει μια προσπάθεια η οποία, στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα ο άνθρωπος, είναι ουσιαστικά απραγματοποίητη. Αντιμετωπίζουμε μια πρόκληση. Το όραμα, ο στόχος, ο τρόπος της νέας ζωής είναι για μάς μια πρόκληση που βρίσκεται τόσο πολύ πάνω από τις δυνατότητές μας!
Γι’ αυτό, ακόμα και οι Απόστολοι, όταν άκουσαν τη διδασκαλία του Κυρίου Τον ρώτησαν απελπισμένα: «τις άρα δύναται σωθήναι;» (Ματθ. 19,26). Στ’ αλήθεια δεν είναι καθόλου εύκολο ν’ απαρνηθείς ένα ασήμαντο ιδανικό ζωής καμωμένο με τις καθημερινές φροντίδες, με την αναζήτηση των υλικών αγαθών, με την ασφάλεια και την απόλαυση και να δεχτείς ένα άλλο ιδανικό ζωής το οποίο βέβαια δεν στερείται καθόλου τελειότητας στο σκοπό του: «Γίνεσθε τέλειοι ως ο Πατήρ ημών εν ουρανοίς τέλειος εστίν». Αυτός ο κόσμος με όλα του τα «μέσα» μάς λέει: να είσαι χαρούμενος, μην ανησυχείς, ακολούθα τον «ευρύ» δρόμο. Ο Χριστός στο Ευαγγέλιο λέει: διάλεξε το στενό δρόμο, αγωνίσου και υπόφερε, γιατί αυτός είναι ο δρόμος για τη μόνη (genuine) αληθινή ευτυχία. Και αν η Εκκλησία δεν βοηθήσει πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε αυτή τη φοβερή εκλογή; Πώς μπορούμε να μετανοήσουμε και να ξαναγυρίσουμε στην υπέροχη υπόσχεση που μας δίνεται κάθε χρόνο το Πάσχα; Ακριβώς αυτή είναι η στιγμή που εμφανίζεται η Μεγάλη Σαρακοστή. Αυτή είναι η «χείρα βοηθείας» που απλώνει σε μάς η Εκκλησία. Είναι το σχολείο της μετάνοιας που θα μάς δώσει δύναμη να δεχτούμε το Πάσχα όχι σαν μια απλή ευκαιρία να φάμε, να πιούμε, ν’ αναπαυτούμε, αλλά, βασικά, σαν το τέλος των «παλαιών» που είναι μέσα μας και σαν είσοδό μας στο «νέο».
Στην αρχαία Εκκλησία ο βασικός σκοπός της Σαρακοστής ήταν να προετοιμαστούν οι «Κατηχούμενοι», δηλαδή οι νέοι υποψήφιοι χριστιανοί, για το βάπτισμα που, εκείνο τον καιρό, γίνονταν στη διάρκεια της αναστάσιμης θείας Λειτουργίας. Αλλά ακόμα και τώρα που η Εκκλησία δεν βαφτίζει πια τους χριστιανούς σε μεγάλη ηλικία και ο θεσμός της κατήχησης δεν υπάρχει πια, το βασικό νόημα της Σαρακοστής παραμένει το ίδιο. Γιατί, αν και είμαστε βαφτισμένοι, εκείνο που συνεχώς χάνουμε και προδίνουμε είναι ακριβώς αυτό που λάβαμε στο Βάπτισμα. Έτσι το Πάσχα για μάς είναι η επιστροφή, που κάθε χρόνο κάνουμε, στο βάπτισμά μας και επομένως η Σαρακοστή είναι η προετοιμασία μας γι’ αυτή την επιστροφή – η αργή αλλά επίμονη προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε τελικά τη δική μας «διάβαση», το «Πάσχα» μας στη νέα εν Χριστώ ζωή. Το ότι, καθώς θα δούμε, οι ακολουθίες στη σαρακοστιανή λατρεία διατηρούν ακόμα και σήμερα τον κατηχητικό και βαπτιστικό χαρακτήρα, δεν είναι γιατί διατηρούνται «αρχαιολογικά» απομεινάρια, αλλά είναι κάτι ζωντανό και ουσιαστικό για μας. Γι’ αυτό κάθε χρόνο η Μεγάλη Σαρακοστή και το Πάσχα είναι, μια ακόμη φορά, η ανακάλυψη και η συνειδητοποίηση του τι γίναμε με τον «δια βαπτίσματος» μας θάνατο και την ανάσταση.
Ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα! Καθώς το αρχίζουμε, καθώς κάνουμε το πρώτο βήμα στη «χαρμολύπη» της Μεγάλης Σαρακοστής βλέπουμε – μακριά, πολύ μακριά – τον προορισμό. Είναι η χαρά της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας. Είναι αυτό το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα, που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, Φως, και τη δική μας προσπάθεια μια «πνευματική άνοιξη». Η νύχτα μπορεί να είναι σκοτεινή και μεγάλη, αλλά σε όλο το μήκος του δρόμου μια μυστική και ακτινοβόλα αυγή φαίνεται να λάμπει στο ορίζοντα. «Μη καταισχύνης ημάς από της προσδοκίας ημών, Φιλάνθρωπε!»